runningcobbler.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
Welkom bij Running Cobbler

Veluwezoomtrail 2011
Ik ben John, 47 jaar, getrouwd met Anja en vader van drie dochters: Shirley (17), Lesley (15) en Kimberley (14).
Ik ben schoenmaker en loop hard.
Ah, vandaar de naam van deze blog: Running Cobbler
 
Hier vertel ik over mijn belevenissen, voornamelijk over hardlopen, waar ik in januari 2007 mee begonnen ben.
 
Mijn netto P.R.'s:
#     5 km. - 0.20.56u. - 02-09-2012
   (Maas en Waalse Dijkenloop)
#    8 km.(C.) - 0.40.03u. - 31-12-2010
#  8,6 km.(C.) - 0.45.37u. - 31-12-2009
          (Sylvestercross Soest)
#   10 km. - 0.41.56u. - 15-04-2014
     (Zomeravondcup 1)
#   15 km. - 1.05.21u. - 17-11-2013
       (Zevenheuvelenloop)
#   10 EM. - 1.11.06u. - 4-01-2014
         (Florijn winterloop)
# 21,1 km. - 1.36.12u. - 10-03-2013
            (City-Pier-City)
#  30 km. - 2.35.32u. - 13-04-2011
           (Groetuitschoorl)
# 42.2 km. - 3.29.37u. - 03-11-2013
          (New York CityMarathon)
# 52 km. - 5.50.44.u. - 24-06-2012
            (Veluwezoomtrail)
 
Brandend zand
Vorig jaar riep ik in duinen vaak tegen mezelf: "Dit doe ik nooit meer...."
Maar ja, je weet hoe dat gaat, je wilt toch een revanche. Die tijd moet veel beter kunnen. Dus op 1 januari direct ingeschreven voor Nederlands Zwaarste Marathon, de Kustmarathon!
 
In de voorbereidingen het tweede deel van het parcours, 23 kilometer, waarin het strand en de duinen zaten gelopen. Alles goed voorbereid door Jacqueline.
Dat strand was een makkie, perfect glad zand en lekker hard. En ook die duinen: die waren veel lager als vorig jaar! Maar ja, bij deze training had ik de eerste 19 kilometer van het parcours niet af hoeven leggen.
 
 
Op de grote dag al vroeg met Kees op pad omdat de Vlaketunnel afgesloten was. Via een omweg kwamen we vroeg genoeg in Zoutelande aan. Van daar uit met bussen naar de start in Burgh Haamstede.
Het beloofde een warme dag te worden, met temperaturen tot 25 graden! En dat op 1 oktober!
 
Het plan was om vandaag een keer niet met Kees mee te gaan, wat zelden voor komt, maar op eigen tempo weg te gaan. In de sporthal kwamen we verschillende bekende lopers tegen waaronder Jacqueline en Ton die samen weg wilden gaan op 6 minuten per kilometer waarmee ik ook wilde starten. De deal was snel gemaakt: Ik loop met ze mee.
 
Na het startsignaal even zoeken naar het juiste tempo en lekker richting de stormvloedkering. Ton waarschuwde als mensen ons inhaalde om ons niet mee te laten zuigen, gewoon eigen tempo aanhouden. We komen ze vanzelf weer tegen.
 
 Ik voorop met achter mij Ton(565) en Jacqueline.
(Foto Maurice)
 
Tot een kilometer of 15/16 ging dat prima, maar daar gaf Jacqueline aan dat zij wat rustiger aan moest doen. Prima, voor mij ook goed. Ik wilde aan ze blijven hangen tot na het strand en dan, als het kon,  proberen iets te versnellen.
Maar na een poosje moest Jacqueline even een boodachap doen en toen besloot ik niet verder te vertragen maar op dit tempo alleen door te lopen.
 
Na 20 kilometer de strandopgang (Wow, wat een publiek, echt kippenvel) en dan het eerste stuk door het mulle zand naar de kustlijn.
Zwaar, mijn hartslag schiet omhoog en ik besluit op het strand eerst tot rust te komen met een stukje wandelen.
Maar het strand was niet zo mooi als bij de trainingsloop en ook niet als vorig jaar. Het werd dus ploeteren voor mij, als stadsmens, op het strand.
 
Net als vorig jaar was ik blij dat ik het strand weer af kon, ondanks dat ik nu wel wist wat er kwam: de duinen.
Op het strand was ik trouwens weer ingehaald door Jacqueline en Ton, maar ik kon helaas niet meer aanhaken.
 
De duinen waren voor mij nu een mooie gelegenheid om op adem te komen. Na een paar kilometer zag ik een loper over een hekje heen hangen, overgevend. Dat bleek Marco te zijn. Hij was zijn loopmaatjes al kwijt geraakt en had last van de warmte en van zijn maag.
Samen liepen we verder, steeds een stukje wandelend de duinen op en dan weer hardlopend naar beneden.
Na 32 kilometer gebeurde dat weer, maar toen ik na 15 seconde achter me keek was Marco verdwenen. Nou ja, dan maar weer allen verder.
 
Na 40 kilometer weer het strand op. Dit was nog erger: alleen maar los zand en langs de kustlijn proberen te lopen. Van hardlopen was voor mij (en de meeste anderen) geen sprake meer van. Ploegend door het zand naar de laatste keer omhoog, de dijk op naar Zoutelande.
 Laatste stukje dijk bij Zoutelande
(Foto Bjorn)
 
Langs het monument en de finish al in de diepte zien liggen. Nog een stukje door en terug door de hoofdstraat, tussen een haag van mensen, naar de finish. 
 
Binnen net binnen de 5 uur, 4 uur 56 minuten en 23 seconde om precies te zijn. Mijn slechtste marathontijd ooit.
De temperatuur tijdens deze kustmarathon, 25 graden, en het zand hadden me vandaag de kop gekost.
Ook dit vraagt weer om een revanche, dus volgend jaar hoop ik er weer bij te kunnen zijn!
 Duidelijk zichtbaar dat het strand me niet ligt!
 
Langs deze weg wil ik Petra, Erik(c?), Silvia en Hans bedanken voor hun support onderweg! Top!

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl