runningcobbler.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
Welkom bij Running Cobbler

Veluwezoomtrail 2011
Ik ben John, 47 jaar, getrouwd met Anja en vader van drie dochters: Shirley (17), Lesley (15) en Kimberley (14).
Ik ben schoenmaker en loop hard.
Ah, vandaar de naam van deze blog: Running Cobbler
 
Hier vertel ik over mijn belevenissen, voornamelijk over hardlopen, waar ik in januari 2007 mee begonnen ben.
 
Mijn netto P.R.'s:
#     5 km. - 0.20.56u. - 02-09-2012
   (Maas en Waalse Dijkenloop)
#    8 km.(C.) - 0.40.03u. - 31-12-2010
#  8,6 km.(C.) - 0.45.37u. - 31-12-2009
          (Sylvestercross Soest)
#   10 km. - 0.41.56u. - 15-04-2014
     (Zomeravondcup 1)
#   15 km. - 1.05.21u. - 17-11-2013
       (Zevenheuvelenloop)
#   10 EM. - 1.11.06u. - 4-01-2014
         (Florijn winterloop)
# 21,1 km. - 1.36.12u. - 10-03-2013
            (City-Pier-City)
#  30 km. - 2.35.32u. - 13-04-2011
           (Groetuitschoorl)
# 42.2 km. - 3.29.37u. - 03-11-2013
          (New York CityMarathon)
# 52 km. - 5.50.44.u. - 24-06-2012
            (Veluwezoomtrail)
 
54.000 lopers en ik was er één van
Hoe kwam ik op het idee:
Het idee om aan de grootste halve marathon te wereld deel te nemen kwam door een Engels forum: Shoerepairer.info, een site voor schoenmakers over de hele wereld maar gestart door een Engelse schoenmaker, Lee Ffrench.
 
Op de site onstond het idee om door middel van hardlopen af te vallen en conditie op te bouwen en enkele schoenmakers stelden zich als doel de Great North Run te gaan lopen.
Uiteindelijk ontstond er een groep van 7 Engelse schoenmakers, waarvan er slechts één hardloopervaring had. (Hij heeft zelfs meegedaan aan de Ironman!)
 
Ik werd gevraagd mij bij het team aan te sluiten, om dit bijzonder evenement mee te maken en gelijk die Engelse collega's persoonlijk te ontmoeten die ik alleen via het forum kende.
Uiteraard nam ik van dit aanbod graag gebruik.
 
De voorbereiding:
Zoals volgens mij alle hardloopevenementen in Engeland was deze halve marathon ook alleen nog maar te boeken via een goed doel. Zelfs met een deelnemersaantal van 54.000 lopers moet door het grote aantal inschrijvingen geloot worden.
De keuze was al snel gemaakt: Net als Lee lopen voor de Engelse Doe een Wens stichting, Make A Wish UK. Ingeschreven via hen en direct een mooi trainingsshirt ontvangen.
 
Via het forum veel (motivatie-)tips kunnen geven aan de beginnende lopers. Leuk dat je op zo'n manier kunt helpen. Al snel raakten de Engelse collega's ook verslaafd met het hardloopvirus.
 
Hotel geregeld via Lee en een vliegticket geboekt. Zaterdagmiddag pas weg, want over 2 weken ook op zaterdag de Kustmarathon lopen en dan zou Anja 2 zaterdagen de winkel alleen moeten runnen.
 
Speciaal trainen voor de Great North Run was niet echt nodig: Ik zit nu eenmaal in de hardloop-flow.
 
Naar Engeland:
Vliegen naar Engeland gaat natuurlijk lekker snel. Mijn Engelse collega, Lee, komt uit Lowesoft in Suffolk, net boven Harwich. Hij kwam met de trein naar Newcastle en was uiteindelijk een half uur langer onderweg.
In Newcastle snel nog even naar de expo, waar ook de Great North Citygames hadden plaatsgevonden.
Daarna op zoek naar het hotel. Via een flinke wandeling, een busrit en een taxirit, kwam ik daar aan en snel mijn bagage op mijn kamer gezet. Snel een ander shirt aan en naar Lee en een deel van de andere schoenmakers die al in de pub aan de overkant zaten om wat te eten.
Leuk om iedereen in "het echt" te ontmoeten, zoals het ook gaat met Twitter-vrienden.
 
Wel heel lastig: de collega's komen uit alle windstreken van Groot Brittanië en praten allerlei dialecten. Zelfs zij moesten soms vragen om herhalingen omdat ze elkaar niet konden verstaan.
Voor mij dus helemaal moeilijk, zo goed is mijn Engels ook niet.
 
Na een pasta maaltijd en wat alcoholvrije drankjes weer naar het hotel: spullen klaarzetten voor morgen en op tijd naar bed.
 
Naar de start:
Om 8 uur veramelen in de hal om met een busje naar de startplek te vertrekken. Maar toen we in de hal stonden te wachten ging er ineens een sirene af. De dame van de receptie rende wat heen en weer, maar wij bleven gewoon in de hal staan.
Op een gegeven moment kwamen andere gasten van hun hotelkamer af, haastig aangekleed of gewoon in hun ondergoed. Het bleek dus een brandalarm te zijn.
Toen ons busje aan kwam rijden en wij instapten werden de andere gasten naar het "verzamelpunt" gedirigeerd en kwam er een brandweerwagen met toeters en bellen aanrijden. Gelukkig was er niets te zien van rookontwikkeling of brand.
De andere gasten en de brandweer achterlatend vertrokken wij naar de start.
We werden door de chauffeur gewoon afgezet op de vluchtstrook van de snelweg en wij keken hem met verbaasde gezichten aan: Neemt hij ons nu in de maling?
Nee hoor, de snelweg was verderop afgezet en al het verkeer werd de afrit afgestuurd. Op de snelweg bevond zich namelijk het startvak.
Een kleine wandeling door de berm was de route naar de start.
 
De Great North Run:
Een startvak op de snelweg, één hele kilometer lang, aan twee kanten van de vangrail! Ja, wat wil je ook met 54.000 lopers, die moet je ergens kwijt.
Nog snel een groepsfoto voor het vertrek naar onze startplekken, want niet iedereen stond in hetzelfde startvak.
         
De tassen moesten dit keer niet ingeleverd worden bij een vrachtwagen maar bij één van de dubbeldekker-bussen. Weer eens iets anders.
 
Gelukkig stond ik in startvak B, direct achter de wedstrijdatleten. Via grote schermen was het een en ander goed te volgen: de interviews met loper, het speciale nummer wat gedraaid werd vanwege de vele mensen die in nagedachtenis aan iemand lopen, de start van de wheelers en de dames.
 
Slechts 2 minuten voor de start van de wedstrijdmannen en de grote groep was er de fly by van de Red Wings. in één woord: kippenvel! Klik op de foto voor een filmpje!
 <<<< Filmpje!      Startvak
 
Na het startschot binnen de 30 seconde al over de startlijn, zo ver vooraan stond ik.
 
De eerste mijlen gingen hard en ik had ook geen last van de drukte. Het eerste deel gaat gewoon over een grote weg, aan 2 kanten van de vangrail. Na 10 kilometer wordt het pas één wegdeel.
 
Wat een feest met al die mensen langs de kant, veel muziek en een uitstekende sfeer.
Net na de helft besefte ik dat een PR er niet in zat, vooral door de stukken vals plat, dus dan nog maar extra genieten.
Lekker langs de zijkant gelopen en high-fives geven aan de kinderen en volwassenen langs de route.
De laatste 2 mijl begon het jammer genoeg te regenen en niet zo'n beetje ook. Gelukkig was het publiek voorbereid en bleven ze onder paraplu's gewoon staan aanmoedigen.
 
Na 1:47'44" over de finish, 6 minuten langzamer dan mijn PR, but who cares?
 
Na de finish zijn er grote vakken gemaakt voor het uitdelen van de Finisher-bags, met t-shirt, medaille en alle gewoonlijke hapjes, drankjes en foldertjes. Elk vak had een spandoek met de maat van het shirt erboven, dus gewoon kiezen en je tas halen.
 
Onderweg naar de dubbeldekkerbus om mijn tas op te halen werd ik opgevangen door 2 dames van Make A Wish UK en zij verwezen mij naar het CharityVillage waar hun tent ook stond. Toch eerst mijn tas maar gehaald voor wat droge spullen.
Toen naar de tent van Make A Wish UK waar ik met applaus verwelkomd werd. Daar een hapje en een drankje en een heerlijke massage.
De vrijwilligers van MAW helemaal verbaasd dat ik helemaal uit Nederland kwam om hier te komen lopen.
   
 
Al snel kwamen er nog 3 leden van het Forum-team opdagen die ook gelopen hadden voor MAW.
Daarna met zijn allen naar de bus om na een langzame rit (erg druk) bij het hotel aan te komen.
 
Even lekker douchen en wat uitrusten om 's avonds met de hele groep eerst de pub in te duiken en daarna het restaurant, Thank God It's Friday.
Heerlijk gegeten en elkaars ervaringen aangehoord.
De avond werd door sommigen afgesloten met een paar Jaeger-Bombs, maar daar ben ik maar niet aan begonnen.
 
 
En weer naar huis:
Na een mooi weekend moet je toch ook weer naar huis. Met Lee naar het station gewandeld en van daaruit met de bus nog even naar het centrum van Newcastle.
Snel wat cadeautjes kopen voor het thuisfront en op naar het vliegveld.
 
Volgend jaar?
Als ik de kans krijg ga ik volgend jaar weer, samen met de andere Running Cobblers!
Ook willen zij een keer naar Nederland komen om hier te komen lopen. Als dat lukt zou dat gaaf zijn.
 
 
 

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl