runningcobbler.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
Welkom bij Running Cobbler

Veluwezoomtrail 2011
Ik ben John, 47 jaar, getrouwd met Anja en vader van drie dochters: Shirley (17), Lesley (15) en Kimberley (14).
Ik ben schoenmaker en loop hard.
Ah, vandaar de naam van deze blog: Running Cobbler
 
Hier vertel ik over mijn belevenissen, voornamelijk over hardlopen, waar ik in januari 2007 mee begonnen ben.
 
Mijn netto P.R.'s:
#     5 km. - 0.20.56u. - 02-09-2012
   (Maas en Waalse Dijkenloop)
#    8 km.(C.) - 0.40.03u. - 31-12-2010
#  8,6 km.(C.) - 0.45.37u. - 31-12-2009
          (Sylvestercross Soest)
#   10 km. - 0.41.56u. - 15-04-2014
     (Zomeravondcup 1)
#   15 km. - 1.05.21u. - 17-11-2013
       (Zevenheuvelenloop)
#   10 EM. - 1.11.06u. - 4-01-2014
         (Florijn winterloop)
# 21,1 km. - 1.36.12u. - 10-03-2013
            (City-Pier-City)
#  30 km. - 2.35.32u. - 13-04-2011
           (Groetuitschoorl)
# 42.2 km. - 3.29.37u. - 03-11-2013
          (New York CityMarathon)
# 52 km. - 5.50.44.u. - 24-06-2012
            (Veluwezoomtrail)
 
Laatste artikelen
Hoe kwam ik op het idee:
Het idee om aan de grootste halve marathon te wereld deel te nemen kwam door een Engels forum: Shoerepairer.info, een site voor schoenmakers over de hele wereld maar gestart door een Engelse schoenmaker, Lee Ffrench.
 
Op de site onstond het idee om door middel van hardlopen af te vallen en conditie op te bouwen en enkele schoenmakers stelden zich als doel de Great North Run te gaan lopen.
Uiteindelijk ontstond er een groep van 7 Engelse schoenmakers, waarvan er slechts één hardloopervaring had. (Hij heeft zelfs meegedaan aan de Ironman!)
 
Ik werd gevraagd mij bij het team aan te sluiten, om dit bijzonder evenement mee te maken en gelijk die Engelse collega's persoonlijk te ontmoeten die ik alleen via het forum kende.
Uiteraard nam ik van dit aanbod graag gebruik.
 
De voorbereiding:
Zoals volgens mij alle hardloopevenementen in Engeland was deze halve marathon ook alleen nog maar te boeken via een goed doel. Zelfs met een deelnemersaantal van 54.000 lopers moet door het grote aantal inschrijvingen geloot worden.
De keuze was al snel gemaakt: Net als Lee lopen voor de Engelse Doe een Wens stichting, Make A Wish UK. Ingeschreven via hen en direct een mooi trainingsshirt ontvangen.
 
Via het forum veel (motivatie-)tips kunnen geven aan de beginnende lopers. Leuk dat je op zo'n manier kunt helpen. Al snel raakten de Engelse collega's ook verslaafd met het hardloopvirus.
 
Hotel geregeld via Lee en een vliegticket geboekt. Zaterdagmiddag pas weg, want over 2 weken ook op zaterdag de Kustmarathon lopen en dan zou Anja 2 zaterdagen de winkel alleen moeten runnen.
 
Speciaal trainen voor de Great North Run was niet echt nodig: Ik zit nu eenmaal in de hardloop-flow.
 
Naar Engeland:
Vliegen naar Engeland gaat natuurlijk lekker snel. Mijn Engelse collega, Lee, komt uit Lowesoft in Suffolk, net boven Harwich. Hij kwam met de trein naar Newcastle en was uiteindelijk een half uur langer onderweg.
In Newcastle snel nog even naar de expo, waar ook de Great North Citygames hadden plaatsgevonden.
Daarna op zoek naar het hotel. Via een flinke wandeling, een busrit en een taxirit, kwam ik daar aan en snel mijn bagage op mijn kamer gezet. Snel een ander shirt aan en naar Lee en een deel van de andere schoenmakers die al in de pub aan de overkant zaten om wat te eten.
Leuk om iedereen in "het echt" te ontmoeten, zoals het ook gaat met Twitter-vrienden.
 
Wel heel lastig: de collega's komen uit alle windstreken van Groot Brittanië en praten allerlei dialecten. Zelfs zij moesten soms vragen om herhalingen omdat ze elkaar niet konden verstaan.
Voor mij dus helemaal moeilijk, zo goed is mijn Engels ook niet.
 
Na een pasta maaltijd en wat alcoholvrije drankjes weer naar het hotel: spullen klaarzetten voor morgen en op tijd naar bed.
 
Naar de start:
Om 8 uur veramelen in de hal om met een busje naar de startplek te vertrekken. Maar toen we in de hal stonden te wachten ging er ineens een sirene af. De dame van de receptie rende wat heen en weer, maar wij bleven gewoon in de hal staan.
Op een gegeven moment kwamen andere gasten van hun hotelkamer af, haastig aangekleed of gewoon in hun ondergoed. Het bleek dus een brandalarm te zijn.
Toen ons busje aan kwam rijden en wij instapten werden de andere gasten naar het "verzamelpunt" gedirigeerd en kwam er een brandweerwagen met toeters en bellen aanrijden. Gelukkig was er niets te zien van rookontwikkeling of brand.
De andere gasten en de brandweer achterlatend vertrokken wij naar de start.
We werden door de chauffeur gewoon afgezet op de vluchtstrook van de snelweg en wij keken hem met verbaasde gezichten aan: Neemt hij ons nu in de maling?
Nee hoor, de snelweg was verderop afgezet en al het verkeer werd de afrit afgestuurd. Op de snelweg bevond zich namelijk het startvak.
Een kleine wandeling door de berm was de route naar de start.
 
De Great North Run:
Een startvak op de snelweg, één hele kilometer lang, aan twee kanten van de vangrail! Ja, wat wil je ook met 54.000 lopers, die moet je ergens kwijt.
Nog snel een groepsfoto voor het vertrek naar onze startplekken, want niet iedereen stond in hetzelfde startvak.
         
De tassen moesten dit keer niet ingeleverd worden bij een vrachtwagen maar bij één van de dubbeldekker-bussen. Weer eens iets anders.
 
Gelukkig stond ik in startvak B, direct achter de wedstrijdatleten. Via grote schermen was het een en ander goed te volgen: de interviews met loper, het speciale nummer wat gedraaid werd vanwege de vele mensen die in nagedachtenis aan iemand lopen, de start van de wheelers en de dames.
 
Slechts 2 minuten voor de start van de wedstrijdmannen en de grote groep was er de fly by van de Red Wings. in één woord: kippenvel! Klik op de foto voor een filmpje!
 <<<< Filmpje!      Startvak
 
Na het startschot binnen de 30 seconde al over de startlijn, zo ver vooraan stond ik.
 
De eerste mijlen gingen hard en ik had ook geen last van de drukte. Het eerste deel gaat gewoon over een grote weg, aan 2 kanten van de vangrail. Na 10 kilometer wordt het pas één wegdeel.
 
Wat een feest met al die mensen langs de kant, veel muziek en een uitstekende sfeer.
Net na de helft besefte ik dat een PR er niet in zat, vooral door de stukken vals plat, dus dan nog maar extra genieten.
Lekker langs de zijkant gelopen en high-fives geven aan de kinderen en volwassenen langs de route.
De laatste 2 mijl begon het jammer genoeg te regenen en niet zo'n beetje ook. Gelukkig was het publiek voorbereid en bleven ze onder paraplu's gewoon staan aanmoedigen.
 
Na 1:47'44" over de finish, 6 minuten langzamer dan mijn PR, but who cares?
 
Na de finish zijn er grote vakken gemaakt voor het uitdelen van de Finisher-bags, met t-shirt, medaille en alle gewoonlijke hapjes, drankjes en foldertjes. Elk vak had een spandoek met de maat van het shirt erboven, dus gewoon kiezen en je tas halen.
 
Onderweg naar de dubbeldekkerbus om mijn tas op te halen werd ik opgevangen door 2 dames van Make A Wish UK en zij verwezen mij naar het CharityVillage waar hun tent ook stond. Toch eerst mijn tas maar gehaald voor wat droge spullen.
Toen naar de tent van Make A Wish UK waar ik met applaus verwelkomd werd. Daar een hapje en een drankje en een heerlijke massage.
De vrijwilligers van MAW helemaal verbaasd dat ik helemaal uit Nederland kwam om hier te komen lopen.
   
 
Al snel kwamen er nog 3 leden van het Forum-team opdagen die ook gelopen hadden voor MAW.
Daarna met zijn allen naar de bus om na een langzame rit (erg druk) bij het hotel aan te komen.
 
Even lekker douchen en wat uitrusten om 's avonds met de hele groep eerst de pub in te duiken en daarna het restaurant, Thank God It's Friday.
Heerlijk gegeten en elkaars ervaringen aangehoord.
De avond werd door sommigen afgesloten met een paar Jaeger-Bombs, maar daar ben ik maar niet aan begonnen.
 
 
En weer naar huis:
Na een mooi weekend moet je toch ook weer naar huis. Met Lee naar het station gewandeld en van daaruit met de bus nog even naar het centrum van Newcastle.
Snel wat cadeautjes kopen voor het thuisfront en op naar het vliegveld.
 
Volgend jaar?
Als ik de kans krijg ga ik volgend jaar weer, samen met de andere Running Cobblers!
Ook willen zij een keer naar Nederland komen om hier te komen lopen. Als dat lukt zou dat gaaf zijn.
 
 
 
Lees meer...
De Dijkenloop staat voor mij op het lijstje als jaarlijkse 5 kilometer wedstrijd. Een korte afstand, maar desondanks een pittig gebeuren.
 
Samen met Kees weer op pad, waarbij Kees aasde op een revanche op vorig jaar. Toen viel zijn 1e echte 5 kilometer slechter uit dan verwacht.
Na 5 kilometer inlopen, het startvak in. Het plan was om op een snelheid van 4 minuut 15 per kilometer weg te gaan. Ondanks de voorspellingen was het toch weer erg benauwd.
 
De eerste kilometers gingen netjes op de gewenste snelheid, maar na het opgaan van de dijk kwam daar de klad in. Op de dijk niet lekker in een verfrissend windje, maar vol in de zon lopen.
De dijk weer af en op naar de finish.
Met de finishklok in zicht wist ik dat het een seconden-kwestie zou worden en probeerde ik nog te versnellen.
 Afzien in de laatste meters met de klok in zicht.
Vorig jaar werd ik derde in mijn categorie met, wat ik in mijn hoofd had zitten, een PR-tijd van 21'55".
Op mijn Garmin klokte ik nu een eindtijd van: 21'55" , dus dat zou een evenaring van mijn PR zijn. Totdat ik even snel hier keek en zag dat mijn PR 21'53" was.
Nou, dan zou het helemaal een seconde-kwestie zijn. In spanning wachten op de netto-tijd dus.
 
Na thuiskomst ontdekte ik dat mijn netto-tijd 21'53" was geworden! Precies mijn tijd van vorig jaar.
Niet mijn bedoeling, maar een verbetering zat er door het benauwde weer gewoon niet in.
Gelukkig wel een evenaring van mijn PR, want dit is niet mijn PR-jaar aan het worden.
Alleen op de Halve Marathon heb ik dit jaar mijn tijd kunnen verbeteren.
 
Wel werd ik dit jaar weer 3e in mijn categorie, maar nu met Kees op de 2e plaats. (Vorig jaar was hij 4e) Helaas geen prijzengeld omdat er te weinig lopers in onze categorie waren.
Lees meer...
 
Na 12 marathons wilde ik weer een nieuwe uitdaging. Dat werd dan ook een ultra, dus alles verder dan de marathonafstand van 42,195 kilometer. Het eerste idee was de 50 van Winschoten of de 50 van Assen.
Net zoals bij veel plannen polste ik daarvoor mijn loopmaatje Kees, maar die riep meteen: "Ik ga geen rondjes lopen en dat is me 8 kilometer te ver!"
 
Maar voor ik een keuze had gemaakt kwam Kees met het lumineuze idee: "Wat dacht je van de Veluwezoomtrail?"
Huh, die is 52 kilometer hoor! Dat is 10 kilometer voorbij de marathon, maar inderdaad: geen rondjes van 10 kilometer of zo.
Even de site bekeken en: Dat wil ik ook wel proberen als eerste ultraloop.
 
Zo kwam het dan ook dat we op 26 juni al vroeg op pad gingen richting de start in Laag-Soeren op de Veluwe. Een aantal bekende gezichten, maar ook eerste ontmoetingen met mensen die ik alleen via Twitter heb leren kennen.
                         
 Mooi shirt en startnummer                                               De start
Na de laatste voorbereidingen samen met Kees van start. We waren door diverse mensen gewaarschuwd dat de eerste 25 kilometer het zwaarste waren qua parcours, dus rustig lopen.
 
De klimmetjes pakten we gewoon wandelend, zodat we daar geen extra energie zouden verliezen.
Wat een prachtige omgeving maar wat was het benauwd.
Door de regen van de zaterdag en de stijgende temperatuur (Uiteindelijk zo'n 27 graden) was het in het bos klam en sub-tropisch en op de open vlaktes heet door de zon.
 
Na bijna 25 kilometer kwamen Kees en ik bij de verzorgingspost. Daar even wat gegeten, tenminste dat probeerde ik. Maar de Snelle Jelle's zijn geen succes: Ik krijg ze niet weg. Dan maar een banaan en wat extra water.
Hiervandaan liepen al verschillende lopers richting finish: opgave! Te warm of niet goed genoeg voorbereid? Wie zal het zeggen, maar ik wil door!
 
Na een pauze van zowat 10 minuten weer op pad. Mijn benen hadden moeite om weer op gang te komen. Gelukkig kregen we al snel een onderbreking: een grommende Hooglander vlak langs het pad waar we liepen. Even stoppen voor een foto, net als van de groep dames die een stukje verderop op het pad lagen.
                                    
 
Hierna ging het me eigenlijk langzaam weer wat beter af. Tot aan het tunneltje onder de A50 door voor een "lusje" aan de andere kant van de snelweg. Net voor we rechtsaf wilden kwam er een loper langs die het rondje net klaar had: "Zwaar rondje hoor!"  En bedankt hé! Dat konden we juist gebruiken.
 
Net voorbij het 32 kilometerpunt gaf ik Kees een teken wat ik wel vaker geef: "Ga maar, ik haak even af."  Jammer maar helaas, gewoon weer een dip.
 
Tja, en dan ga je alleen verder. Weinig lopers meer in de omgeving. Wel bleef ik in de buurt van een andere loper. (Robert van der Hilst) Ook toen ik nog samen met Kees liep kwamen we hem telkens tegen.  Maar het werd steeds meer wandelen afgewisseld met hardlopen. De accu was duidelijk leeg.
Na het tunneltje weer richting de verzorgingspost en oh wat was ik blij daar weer te zijn.
Mijn tas met eigen voorraad heb ik niet eens meer gepakt uit het krat. Gewoon alleen wat drinken en een stuk banaan.
Op de post zaten een aantal mensen te wachten op de auto die ze naar het eindpunt zouden brengen. Maar dat wilde ik niet!
Op dat punt wist ik al dat een tijd binnen de limiet van 6 1/2 uur lastig zou worden. Maar uitlopen zou ik, dan maar geen tijd.
 
Dus weer op pad voor de laatste kilometers, stuivertje wisselend met Cock Qualm met startnummer 101. Helaas kwam hij me op kilometer 49 voorbij en kon ik niet meer aanhaken.
Blij was ik dan ook toen ik een bordje zag hangen: "De laatste kilometer!"
Toch maar weer even aanzetten en daar was dan eindelijk de finish!
                  
 
Toegeschreeuwd werd ik en er werd geklapt toen ik over de finish kwam. Mijn eindtijd: 6 uur 41!
Net buiten de limiet, maar gelukkig werd mijn tijd toch nog officieel in de uitslag opgenomen.
Als 102e geëindigd en als laatste loper met een officiële tijd. Zo'n 40 uitvallers tegen 3 vorig jaar! De omstandigheden waren dit jaar dus zwaar en toch heb ik het volbracht.
 
Ik heb een ultra volbracht! Op naar de volgende, maar niet meer dit jaar!
 
Lees meer...
Eindelijk tijd voor mijn blog kunnen vinden. Daar gaat hij dan:
 
Zomeravondcup 1
Juist in de warmste aprilmaand sinds bijna een eeuw stond op 19 april de 1e Zomeravondcup op het programma.
Bij de start al duidelijk dat ik niet zou proberen Kees bij te houden, hij ging voor een tijd richting de 43 minuten.
Op advies van Tiny, die sinds een poosje mijn trainingsschema's verzorgd, zou ik rustig aan doen vanwege de marathon over 6 dagen.  Nou ja rustig.
Al na een kilometer was het me duidelijk: veel te warm, rond de 23 graden of zo.
 
Dat werd dus het eerste "nietje": een eindtijd van 45 min 50. Dus 32 seconden boven mijn PR. Weer de 45 minutengrens niet voorbij gegaan. Volgende keer maar weer proberen.
 
De marathon van Utrecht
 
Mijn 12e marathon sinds de start van mijn hardloopleven in 2007. Met een vernieuwd parcours, een goede voorbereiding bij Hellas en met de schema's van Tiny en natuurlijk de bietensap.
 
Huh, bietensap? Tja, enige uitleg is op zijn plaats. Kees had bij de Halve van Egmond een proef gedaan met het drinken van bietensap. Volgens een onderzoek zou dit het uithoudingsvermogen verbeteren. En met de gedachte: "Baat het niet dan schaadt het niet." 6 dagen lang een halve liter bietensap gedronken.
 
Maar net als met de Zomeravondcup: de voorspellingen wat betreft de temperatuur niet hoopvol. Weer erg warm. Doelstelling naar beneden bijgesteld. Niet gaan voor de 3uur45, maar proberen sub4 te lopen.
 
Samen met Kees van start, ik ga wel kijken hoelang ik met hem mee kan.
En we gingen natuurlijk weer veel te snel. Bij het 10 kilometerpunt stond Tiny ons op te wachten en hij liep een stukje met ons mee. Hij gaf dat we rustiger aan moesten doen, we gingen als een speer.
Na 13 kilometer (in 1:08.08) besloot ik Kees te laten gaan.
Erg warm op de hele route, zekere door Leidsche Rijn Park. Geen spatje schaduw en het begon steeds warmer te worden.
Op een gegeven moment aanmoedigingen van Ruud langs de kant.
Hij ging naast me fietsen en moedigde me aan. Ook zorgde hij voor extra water bij de posten en vulde mijn flesjes, zodat ik kon drinken wanneer ik wilde.
 
Bij het 25 kilometerpunt stond Tiny op me te wachten en liep hij een eind met me mee. Bemoedigende woorden en bekertjes water voor me aannemend. Jammer dat Tiny niet de rest met me meeliep, dat had me er misschien beter doorheen gesleept. Maar ja, ik was al blij met deze steun.
 
Mijn accu raakte duidelijk leeg en finishen was het enige doel.
   
                       na 25 kilometer (foto Ruud)                                Langs de supporters (foto Ruud)
 
Na het 35 kilometerpunt kwam mijn buurman Co ineens aanfietsen. Hij had de 10 kilometer gelopen en kwam kijken hoe het me verging. Vanaf daar heeft Co met me meegefietst en aangemoedigd.
Bij de catharijnesingel stond mijn gezin me op te wachten samen met de familie van Kees. Zij riepen me toe dat Kees vlak voor me liep: te wandelen!
Te wandelen? Dat kan toch niet, hij zou al ver voor me uit moeten zijn. Helaas bleek dat waar te zijn: Kees had kramp gekregen bij 35 kilometer en kreeg dat niet meer weg.
Op de Maliebaan zag ik hem aan de andere kant lopen. Voor mij een reden om nog even aan te zetten, om Kees in te halen. Dat bleek veel gemakkelijker dan gedacht: Kees bleef wandelen.
 
Kees bemoedigend toegesproken en weer verder, misschien zat er nog net een PR in. Niet onder de 4 uur dat was duidelijk, maar 1 seconde onder mijn PR zou ik al goed vinden.
 
Helaas, de finish bereikte ik na 4:08.28! 4 minuten boven mijn PR én dus geen sub4! Dat was dus mijn 2e 'nietje" op rij!
 
Zomeravondcup 2
 
Dinsdag 10 mei alweer de 2e Zomeravondcup, maar helaas: Een week daarvoor last gekregen van mijn linkerknie. Een lichte ontsteking bij een aanhechting van een pees. Niet lopen dus!
 
Met tegenzin toch naar de atletiekbaan gegaan. Kees, Rik en een groot aantal Hellas leden liepen wel, dus dan maar aanmoedigen.
Heel bijzonder om eens langs de kant te staan, maar ik wil volgende keer gewoon weer zelf lopen.
Dus geen wedstrijdverslag maar gewoon wat foto's van mijn derde "nietje"op rij.
 
  
                  Rik                                            Ronald                                    Kees
   
                Richard                                        Ton
Lees meer...
Mijn laatste test voor de marathon van Utrecht: de halve marathon van de City Pier City in Den Haag.
 
Na de geslaagde 30km van Schoorl moest er een verbetering van mijn PR van de Halve van Utrecht van vorig jaar (1.49.29) in kunnen zitten.
 
Samen met Kees, die op het laatste moment toch nog mee deed, van start gegaan.
Het doel van Kees was om de eerste 15 kilometer net onder de 5 minuten de kilometer te starten en de laaste kilometers versnellen. Daar kon ik mij wel in vinden, want een gemiddelde van 5min/km zou een eindtijd van 1.45uur betekenen, een flinke verbetering.
 
De eerste kilometers gingen zoals gewoonlijk weer veel te snel, dik onder de 5 minuten. Ook na onze constatering bleven we op een hoog tempo doorlopen.
Net voor de 9 kilometer trok ik de conclusie dat ik dit niet ging volhouden. Kees liep makkelijk, dus gaf ik Kees een seintje om te vertrekken en voor zijn eigen PR te gaan.
 
Bij de volgende drinkpost een bekertje water aangepakt en een meter of 5 gewandeld om te drinken. Volgende keer neem ik mijn gordel met flesjes gewoon weer mee, dat drinken uit die bekertjes vind ik toch lastiger. En van 2 gelletjes in de kontzak van je korte broek, zakt je broek af.
 
De kilometers bleven onder de 5 minuten, op 2 na, die bij de drinkpost op de 10km (5.07) en bij de post op de 15km. (5.03)
Na 15 kilometer wist ik al zeker dat een vet PR me niet meer kon ontgaan. Telkens rekenen met: nog 6 kilometer met 5 minuut/kilometer kom ik daar op uit. Elke seconde onder de 5 is verbetering.
 
De laatste kilometers wat last van mijn rechterknie, maar toch knallen naar de finish.
Mijn  finishtijd: 1.41.30! Een verbetering van bijna 8 minuten!
  
 Met een verbeten gezicht over de finish, maar oh zo blij!
 
 
Kees stond uit te hijgen en keek eigenlijk nog niet naar mij uit: "Dat zou nog wel even duren" dacht hij. Niet zo verwonderlijk natuurlijk: Hij had zijn PR aangescherpt met 9 minuten naar de formidabele tijd van 1.36.36! (Zal dat bietensap-dieet dan toch iets doen?)
Maar sneller als hij verwacht had stond ik dus al voor zijn neus.
 
Beiden zeer tevreden met onze nieuwe PR's.
Kees een minuutje meer verbeterd, maar dat zal wel door de bietendoping komen.
Maar ik speel toch ook met de gedachten het bietendieet te gaan proberen, wellicht helpt het echt.
In ieder geval ben ik al behoorlijk klaar voor de Utrecht Marathon op 25 april, waar het doel onder de 4 uur ligt.
 
En daarna? Samen met Kees en vele andere bloggers/tweeps de Veluwezoomtrail op 26 juni!
De Veluwezoomtrail: 52 kilometer trail met 800 hoogtemeters. Let's go ultra!
 

Lees meer...
 
Zondag 13 februari stond de 30 kilometer bij de GroetuitSchoorl op het programma.
Een moment om te kijken hoe het staat met de voorbereiding op de Marathon van Utrecht. Eigenlijk wordt deze 30 kilometer door veel lopers gebruikt in de voorbereiding op een voorjaarsmarathon.
 
Samen met Kees en Rob op pad naar Schoorl, omkleden (weer korte broek en shirt korte mouw) en richting het startvak. Rob had het achterste startvak en Kees en ik mochten nog een eindje naar voren. Beetje slecht geregeld in Schoorl, want er is weinig ruimte om de voorste startvakken te bereiken.
Gelukkig tijdig in het startvak en na het startsignaal op pad met als doel onder de 2u.45 uit te komen, tenminste dat was mijn doel. Kees had problemen met zijn Garmin, maar de mijne deed het gelukkig wel.
 
Door de drukte ging de eerste kilometer in 5min15, maar snel genoeg. Onder de 5min30 blijven was het doel. De tweede kilometer volgde al in 5 rond, veel te snel, dus proberen te vertragen.
Zoals Kees en ik ondertussen wel weten is dit lastig. De kilometers gingen onder onze voeten door in 5.04 ,5.07, 5.07,5.04 en maar door. Kilometer 11 ging zelfs onder de 5 minuten. (Lekker bergaf)
 
Bij kilometer 13 kreeg Kees problemen met zijn camel-back (LEK), waardoor hij daarmee anderhalve kilometer aan het stoeien was. Dat koste niet zoveel tijd, maar haalde Kees uit zijn ritme.
Vanaf dat punt had ik eigenlijk ook het gevoel dat Kees mij dit keer harder nodig had, dan ik hem.
 
Doordat ik nog steeds lekker liep en er een mooie tijd in zou zitten stampte ik door. Slechts één kilometer die in 5.30 uitkwam, kilometer 26, waar de laatste lange klim in zat.
Daar kreeg ik het ook even echt moeilijk en kreeg ik even last van "Run de la Tourrette":
k*t heuvels, k*t wind, k*t hobby!
 
Maar met de gedachte aan de finishlijn nog even aanzetten in de laatste 2 kilometer afdaling: 4.57 en 4.58!
 
Na mijn gelijke tijd t.o.v. Kees in Egmond en mijn lagere klassering, wilde ik revanche:
Een sprint op 10 meter voor de finish! Een vloek van Kees tot gevolg, die niet meer kon reageren.
En net voor Kees over de finishlijn, dat zal hem leren.
Finish in 2 uur 35 min 32 sec.! Dus een goede aanzet naar Utrecht.
  Data van de Garmin vind je hier!
 
Maar helaas, balen toen de officiële uitslag kwam: Kees was waarschijnlijk een paar stappen achter mij over de startlijn gegaan en zodoende had hij netto toch weer één hele seconde minder.
 
Loopmaatje Rob liet nog even op zich wachten en kwam net boven de 3 uur over de finish. Hij wilde nog even opfrissen en uitblazen dus Kees en ik vertrokken voor de afterparty in de Klimduin.
Net voor we die bereikten kwamen we Ronald tegen: De Klimduin was verdwenen.
 
Dan maar twitteren dat we naar HonkyTonky gingen, waar we al snel gezelschap kregen van Jan, Ilonka, Rik, John en zijn vrouw Ans. Na wat drankjes en hapjes weer op huis aan.
 
Al met al een gezellige en geslaagde dag, op naar de halve marathon bij de City-Pier-City op 13 maart.
Lees meer...
Na de Kustmarathon en de Berenloop werd de Halve van Egmond mijn derde wedstrijd met zand en duinen. Vorig jaar had ik me ook ingeschreven, maar ging het door de sneeuw niet door.
 
Kees had het parcours bekeken en na het rondje Egmond, een lange streep van 7 kilometer over het strand en terug via de duinen. De Kustmarathon had ons al geleerd dat de duinen slopers kunnen zijn. Dus we wilden rustig van start gaan. Geen PR-plannen omdat het parcours zich daar niet voor leent. Ook wat last van mijn scheenbeen dus gewoon lekker samen lopen en genieten.
 
Het weer zag er prima uit, dus in de sporthal besloten om in korte broek en shirt met korte mouw te gaan lopen. Eenmaal buiten toch weer die twijfel: de wind maakte het erg koud.
 Foto: Gerard
 
Na een korte ontmoeting met Gerard, tassen ingeleverd en aan de wandel naar de start. Hoe dichter we bij de start kwamen hoe meer twijfel of we wel de juiste kledingkeuze hadden gemaakt.
Gelukkig konden we in het startvak, achter een container, uit de wind en in het zonnetje staan.
 
Na het startsignaal voor de elite-dames nog ruim 8 minuten wachten. (De dames vertrokken zoveel minuten eerder als het verschil in het parcoursrecord van de snelste man en de snelste vrouw.)
 
De eerste 3 kilometers nog door Egmond, koud maar met redelijk wat publiek.
 
Daarna het strand op: nog steeds koud, veel wind een beetje schuin van voren. Na 2 kilometer goed beloopbaar strand eindelijk een beetje op temperatuur. Lekker ritme gezocht en gevonden.
Op het strand werden we hinderlijk gevolgd door een andere loper: hijgend en ritselend met zijn vuilniszak. Van alles probeerden Kees en ik om hem kwijt te raken, maar hij bleef "plakken".
 
Net voor de helft door het mulle zand richting de duinen, even klimmen en daarna heerlijk dalen. Uit de wind werd het zelfs al wat warm. Dus toen geen spijt meer van onze kledingkeuze.
 
Opeens hoorden we achter ons weer het bekende gehijg en: "Bedankt Kees en John. Ik ben achter jullie over het strand gekomen en jullie hebben me er echt doorheen geholpen." Zonder dat we het echt beseften hadden we hem dus een goede dienst bewezen. Maakte het geritsel en gehijg enigszins goed.
 
De duinen in Egmond zijn niet te vergelijken met Zeeland: Licht glooiend en lekker te belopen.
 
De laatste kilometers gingen in een lekker tempo (5.03min/km), maar toch moest ik Kees vragen iets te vertragen. De volgende kilometer ging dan ook in 5.06! Kijk, daar knapte ik van op.
 
Toen we tot de conclusie kwamen dat we misschien net onder de 1.50u. konden komen nog even aangezet, maar de finish werd bereikt in 1.50.08.
Een prachtige foto: De perfecte cadans is zichtbaar!
 
Tenminste de door Anja per SMS doorgekregen tijd voor mij was 1.50.08. Maar zoals zo vaak: Kees zal wel een seconde minder hebben of zo!
Maar niets van dit al: exact dezelfde eindtijd! Alleen in de uitslag is Kees natuurlijk weer een plekje hoger geplaatst! 
 
Gelukkig wist Gerard waarom Kees zo goed gelopen had, maar Kees had zijn smoesje al weer klaar!
 
Achteraf blijk ik hier slecht 39 seconde boven mijn PR gelopen te hebben!  Maar of ik sneller gekund had? Misschien.
Maar dat PR probeer ik tijdens de City-Pier-City op 13 maart wel te slopen.
Lees meer...
 
Als afsluiting van een prachtig loopjaar op oudejaarsdag de Sylvestercross in Soest gelopen.
Na het aflassen van de Linschotenloop (de 2e van dit jaar) wilde ik hier weer extra gemotiveerd voor een mooie tijd gaan.
 
Zoals zo vaak dit jaar weer samen met Kees op pad. Na het ophalen van de startnummers en het omkleden op pad naar het parcours in een prachtige witte omgeving. Tijdens het warmlopen een telefoontje van Gert waar we waren. Even kletsen en een foto met andere bloggers/tweeps en naar de start.
Door de drukte na de start raakte ik even achterop t.o.v. Kees, maar na een meter of 500 kon ik bij hem komen. Ik verwachte dat hij mee zou lopen, maar hij moest afhaken vanwege stijve kuiten.
 
De eerste ronde van 2 kilometer ging in 9.39min, tweede in 9.41min, derde in 10min en de laatste in 9.52min. eigen meting. Mijn eindtijd  was 40.03min. ondanks het zware parcours.
      Foto's Gert
 
 
De resultaten van een bijzonder hardloopjaar 2010
 
Mijn vierde jaar in mijn hardloopcarriere is ook weer een bijzondere geworden.
Op alle afstanden die ik gelopen heb zijn mijn PR's verbeterd. Soms zelfs meerdere malen dit jaar.
 
Vanaf maart ben ik gaan lopen bij de LangeAfstandTrainings-groep van Hellas en dat heeft waarschijnlijk bijgedragen aan de verbeteringen. Veel tempo-trainingen waarbij je door de groep meegezogen wordt.
En vanaf oktober loop ik nu echt volgens een schema, gemaakt door Tiny. Voor mij een leidraad om te volgen, maar ook een motivatie om rust te nemen en te wisselen van tempo's en tijden. Met deze hulp van Tiny hoop ik komend jaar ook weer te kunnen knallen.
 
Mijn verbeterde PR's op een rijtje:
Afstand:
2009:
2010:
Verbetering:
5 kilometer
0.22.55u.
0.21.53u.
1 minuut 02
10 kilometer
0.47.32u.
0.45.18u.
2 minuut 14
15 kilometer
1.17.04u.
1.10.31u.
6 minuut 33
10 Engelse Mile
1.27.21u.
1.22.42u.
4 minuut 39
21,1 kilometer
1.53.21u. (2008)
1.49.29u.
3 minuut 52
42,2 kilometer
4.29.08u.
4.04.47u.
24 minuut 21
 
Veel nieuwe (hardloop)vrienden en vriendinnen gemaakt via Blog en Twitter en ook in "real live" ontmoet en samen trainingen en wedstrijden afgewerkt.
 
Kortom een fantastisch loopjaar! Kijken wat 2011 gaat brengen.
 
 
Doelen in hardloopjaar 2011
 
In 2011 wil ik natuurlijk weer veel kilometers maken en PR's verbeteren.
Een paar magische grenzen wil ik slechten, m.n. op de 10 kilometer en de marathon. Gezien de vorderingen in de laatste maanden moet dat gaan lukken, maar je weet natuurlijk nooit.
 
Wanneer de marathon in Utrecht in april onder de 4 uur uit komt, wil ik in de loop van het jaar een keer een ultra proberen. Dat wordt dan ws. een 50 kilometer. Maar welke? Iemand een goed idee?
 
Langs deze weg wil ik iedereen een fantastisch en gezond loopjaar toewensen!
Lees meer...
Mijn 3e Zevenheuvelenloop. Vorig jaar kon ik, 2 weken na de NewYorkCity Marathon mijn tijd op de 15 kilometer al verbeteren met bijna 2 minuten naar 1.17.04.
Dit jaar had ik als doel gesteld onder de 1.15u. uit te komen, wat een reële tijd moest zijn.
 
Samen met mijn loopmaatje Rob naar het station, waar Gert ons al stond op te wachten. De treinen waren nog steeds vertraagd door de brand van vrijdag, maar gelukkig reden ze wel weer.
Na nog even van perron te hebben gewisseld, vonden we gelukkig toch 3 zitplaatsen in de "fietsenhal" van de trein.
Door een slinger van de trein had Gert al snel een leuke dame op schoot, maar ze wist niet hoe snel ze daar ook weer vanaf moest komen.
 
 
In Nijmegen gewoon met de stroom mee naar het startgebied. Even een plaspauze en fotomoment.
In het zonnetje was het ondanks de temperatuur van een graadje of 7 heerlijk dus besloot ik mijn lange tight om te wisselen voor een korte broek. Rob zou later in het roze startvak van start gaan, dus ik ging samen met Gert van start in het groene startvak.
 
Na de start van de toppers, kwamen wij langzaam in beweging richting de startlijn. Via de speaker hoorden we de vorderingen van de Keniaanse toppers. Jemig, wat gaan die hard.
Voor we bij de startlijn waren, hadden zij er al 12 kilometer opzitten.
 
De eerste kilometers gingen meteen heel snel, zoals gewoonlijk. Gert gaf meteen aan dat het hem te snel ging en stuurde me weg.
De kilometers vlogen onder mijn voeten door, ondanks de vele lopers die ik in moest halen.
Waarom lopen de langzame lopers niet aan de rechterkant? Er staan toch ook borden om dat aan te geven? Haal in en ga gelijk weer een beetje naar rechts, hoe moeilijk kan het zijn.
 
      Achterzijde nieuw shirt.
 
De eerste 5 kilometer liep ik in 24.13 (vorig jaar 26.40), de tweede 5 kilometer in 23.25 (was 25.29) en de laatste 5 in 22.53 (was 24.55) en mijn eindtijd werd dus 1.10.31!
Weer een verbetering van een PR dit jaar en wel met maar liefst zes-en-halve minuut.
 
Na de finish even gewacht op Rob die zijn PR ook verbeterde met 2 minuten naar 1.18.27!
Even zoeken naar cafe Maxim voor de Tweetup en daar nog iets gedronken in gezelschap van een aantal bloggers en tweeps. Helaas heb ik anderen gemist maar dat komt volgende keer wel weer.
 
Dit jaar kan niet meer stuk wat PR's betreft.
Dit jaar nog de Linschotenloop en de Sylvestercross en waarschijnlijk ook nog de Blubberfunrun.
 
 
Lees meer...
Vrijdagmiddag de winkel een uurtje eerder dicht om met de hele familie te vertrekken richting de boot naar Terschelling. Gelukkig haalden we de boot ondanks de files rond Amsterdam op tijd.
Kees stond ons daar al op te wachten met de hele familie.
In de regen gearriveerd op Terschelling en naar de caravans die we gehuurd hadden op een camping op een 2,5 kilometer van West Terschellling.
 
De zaterdag doorgekomen met het verkennen van West Terschelling en een stukje op het wad lopen. Verbazingwekkend om dit zo snel droog te zien vallen.
Langs de haven ontdekten de dames een zeehond in een grote mand. Deze bleek ziek te zien en was door medewerkers van Zeehondencreché Pieterburen van het strand gehaald om met de boot naar Pieterburen gebracht te worden.
 
's Avonds een gezellig samenzijn in cafe de Brandaris met John en Ans , Claudia met man en dochters en Martine en Ingrid.
 
De Berenloop
Na wat twijfelen over wat aan te trekken deze marathon, toch wel erg fris, gekozen voor een lange tight, shirt met lange mouwen en handschoenen.
Na een groepsfoto met nog meer bloggers en tweeps bij de Brandaris, het startvak in.
Foto Ans?
Lekker in het wedstrijdvak, dus niet zo heel druk.
 
Na het startschot klonk er ook nog een oorverdovende scheepshoorn, het signaal voor gevaar vanaf de Brandaris, de vuurtoren van Terschelling.
De eerste kilometers samen met Kees door West Terschelling gingen direct al in een leker tempo van net boven de 5 minuten per km, weer veel te snel dus. Daarna wat consolideren en het tempo terug laten zakken tot 5.20/5.30 per kilometer. Ook dit lag eigenlijk onder (of boven?) ons doel van 5.41 min/km, maar het ging erg lekker.
 
Wij zaten echt in een flow. Elke kilometer gleed ongemerkt onder onze voeten door. Telkens weer verbaasd dat het volgende kilometerbordje weer gepasseerd werd, met een tijd die ik me niet voor kon stellen.
De eerste 15 kilometer wel met wind tegen, wat resulteerde in een groepje volgers die dankbaar van onze ruggen gebruik maakten. Gelukkig raakten we ze op een gegeven moment kwijt, want al dat ge-OH achter me ging me wel wat irriteren.
 
Wat een mooie natuur op Terschelling en we hebben er zelfs volop van genoten. We hadden een heerlijke cadans, waarvoor wij zelfs door een begeleidende fietser gecomplimenteerd werden.
Het halve marathon-punt bereikten we 1 uur 53!
Tot een kilometer of 28 ging het zo door en pas de 29e kwamen we net boven de 5.41 min/km uit.
Dat was het punt waarop we beiden het even lastig kregen, maar doordat we samen liepen trokken we elkaar er doorheen.
Maar na 33 kilometer  moesten we een steile klim maken alvorens het strand op te gaan. Daar gaf ik Kees te kennen de heuvel op te gaan wandelen, om energie te verzamelen voor het strand.
We namen afscheid met: "Ga voor je PR en zorg dat je onder de 6min/km blijft!"
 
De klim was echt steil want na een meter of 25 ging Kees ook wandelen. Ik heb nog geprobeerd bij te komen om eventueel samen het strand op te gaan, maar dat lukte me niet.
 
Het strand was beter begaanbaar als in Zeeland, maar ook dit viel me zwaar.
Gelukkig was het strand maar een paar kilometer, zodat ik al snel weer op de verharde weg uitkwam, na een verschrikkelijke klim door los strandzand.
 
Helemaal in mijn ritme kon ik helaas niet meer komen. Maar al rekenend kwam ik tot de conclusie dat de sub-4, die ik tot 33 kilometer in gedachten had, er niet meer in zat. Helaas!
Dan maar op jacht naar een zo scherp mogelijke tijd.
 
De aanmoedigingen van het publiek kon ik de laatste kilometers goed gebruiken: op het 1000meter-voor-de-finish-punt stond ook een speaker die de lopers bij naam noemde en aanspoorde om door te gaan.
Nog even slingeren door West Terschelling, onder het spandoek: "Berentrots op jezelf" door en dan de hoofdstraat in.
 Foto van ?
Beide kanten veel publiek en over de rode loper naar de finish toe.
Door de aanmoedigingen kon ik nog iets versnellen en kwam ik de finish over in 4.04.47u!
Een verbetering van mijn PR met (op 9 seconde na) 16 minuten!
 
Ongelofelijk! Wat een heerlijke marathon was dit. De eerstkomende dagen loop ik met een grijns op mijn gezicht en de sub-4? Die ga ik gewoon pakken op de Utrecht Marathon in april!
 
 
 
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl